Onze vechtersbaas

Onze kat Dipsi die zo'n 10 jaar geleden in mijn leven kwam is een echte deugniet maar je kan niet ontkennen dat hij ook een echte vechtersbaas is. Ik denk dat hij minstens met elke kat in de buurt al heeft gevochten (en dat zijn er héél veel).  Een paar dagen geleden kwam Dipsi dan ook thuis met een grote wonde vanachter in zijn nek. We dachten dat een paar dagen iso-Betadine smeren wel zou helpen maar dat was niet het geval. Daarom zijn we vandaag (voor de duizendste keer) naar de dierenarts gereden maar dat is niet zo makkelijk als het lijkt, toch zeker niet als je een kat zoals Dipsi hebt. De miserie begint thuis al wanneer we hem in zijn bakje moeten krijgen. Dan is het even heel ons gezin tegen Dipsi. Wanneer hij dan na een lang gevecht eindelijk in zijn bakje zit begint het gemiauw. Zijn zielige gezichtje en al dat gemiauw (ik durf het zelfs al wenen te noemen) doen mijn hart helemaal smelten. Dit moet ik dan aanhoren gedurende de hele rit! Dat is gewoon te zielig. Het strafste van al is dan nog wanneer we terug naar huis gaan dat hij vrijwillig terug in zijn bakje gaat. Dat kun je toch niet geloven en eens dat we weer thuis zijn is hij reusachtig boos op ons. Hij kruipt onder de tafel of onder de auto en blijft daar dan voor een lange tijd zitten. Zelfs een paar snoepjes, die hij normaal gezien zo lekker vindt, kunnen hem niet opbeuren. Maar ja, het voornaamste is dat hij weer beter wordt dankzij het spuitje, de zalf en het pilletje die wij van onze geweldige dierenarts meegekregen hebben (en hopelijk blijft hij niet al te lang boos op ons ;-)).



Reacties