Werchter Boutique 2017

Iedereen die ons (mijn gezin) ook maar een beetje kent weet dat wanneer je bij ons op bezoek komt er geen ontsnappen is aan de muziek bij ons in huis. Oftewel word je ondergedompeld door de muziek van qmusic die hier, zeker in de vakantie wanneer er niks op tv is, bijna elk uur van de dag opstaat. Oftewel hoor je ergens in de verte (in mijn kamer) of juist heel dichtbij (wanneer ik een privéconcertje geef nadat mijn ouders mij daar zo'n beetje toe verplicht hebben) mijn gitaar. Oftewel hoor je iemand in huis wel een of ander deuntje neuriën en moest dat niet het geval zijn dan zou dat willen zeggen dan we alle drie bijna op sterven liggen, denk ik 😉. Wat mijn punt eigenlijk is, is dat de muziekmicrobe ons gezin wel serieus te pakken heeft genomen. Natuurlijk was ik enkele maanden geleden dan ook immens blij wanneer ik te horen kreeg dat ik voor mijn verjaardag naar Werchter Boutique mocht en bovendien nog een vriendin mocht vragen ons te vergezellen.

Wanneer dit mij enkele maanden geleden verteld werd leek het nog zo ver weg maar dat ik nu dit blogberichtje schrijf wilt wel degelijk zeggen dan die geweldige dag er ondertussen al op zit. Gisteren heb ik zoals verwacht de hele dag in de zetel doorgebracht met mijn gsm in de hand om al die mooie herinneringen die ik eergisteren op beeld heb vastgelegd nogmaals te bekijken. Ik herbeleefde die hele zalige dag weer opnieuw en bij elk uur van de dag deed ik alsof ik nog op Werchter Boutique was. Hierdoor leefde ik gisteren weer even in het verleden en luide zondag 9 juli als volgt.

Als het nu gisteren was dan: 

11:00 werden mijn ouders, vriendin en ik naar Werchter gebracht door onze geweldige taxichauffeur, mijn tante en moest die onvergetelijke dag nog beginnen.

12:00 stonden we aan te schuiven in die immens lange rijen voor de beveiligingscontrole vooraleer we binnen mochten en was ik stikke jaloers op mij papa. Ik weet niet of dat komt omdat Robbie Williams zo'n vrouwenmagneet is of er gewoon een andere logische verklaring voor was dat er veel meer vrouwen op dat festival aanwezig waren dan mannen. Maar door dit feit waren onze rijen wel tien keer zo lang.



12:30 bakenden we ons territorium op de wei af voor de komende uren door onze dekens op een mooi plaatsje te leggen. Hierna haalden we iets om te eten en te drinken (aan de schandaleuze prijs van 3 euro per bonnetje (nu beeld ik mij zo'n verbaasde emoji in maar deze vind ik nergens terug om te typen)).



14:00 genoot ik met volle teugen van het optreden van Niels Destadsbader.

15:20 lag ik nu op mij dekentje te bekomen van het eerste optreden met op de achtergrond de muziek van Erasure (wiens optreden ik jammer genoeg niet zo goed vond als verwacht).

17:00 brulde ik luidkeels mee met de liedjes van Stan Van Samang en keek ik met verbaasde ogen naar hoe hij met zijn fiets op het podium reed. Hij had mijn aandacht al vanaf het begin te pakken en heeft die niet losgelaten tot kwart na zes. Toen wuifde hij ons namelijk gedag.


18:30 was ik een overheerlijke portie frietjes naar binnen aan het schrokken.

19:00 zong ik luidkeels alle klassiekers van Marco Borsato mee vanop mijn dekentje.

21:00 kon je me weer dichtbij het podium vinden. Ondanks dat Emeli Sandé niet aanwezig kon zijn, heb ik toch enorm genoten van Tourist LeMC.


22:15 waren een groot aantal mensen druk in de weer met het in orde brengen van het podium voor The Heavy Entertainment Show van Robbie Williams en ging ik ter voorbereiding op zijn komst een sleutelhanger van Robbie Williams kopen (eigenlijk heb ik deze gekregen van mijn papa toen we voor mijn mama een sweater van Robbie Williams gingen kopen omdat zij het  koud had, dank je papa).

23:00 kwam Robbie Williams op. Dit was veruit het hoogtepunt van de avond! Hij bracht een geweldige show met vele klassiekers, nieuwe hits, spektakel en vuurwerk en natuurlijk een vleugje humor. Een ware entertainer die Robbie!




00:40 werd het einde van deze prachtige dag aangekondigd door An Lemmens en liepen we met een hele menigte door Werchter op weg naar de plaats waar mijn tante ons zou komen ophalen.

Die laatste twee puntjes zijn gisteren natuurlijk wel niet meer aan bod gekomen want toen was ik namelijk al in dromenland. De dag voordien was zoals jullie wel gemerkt hebben heel druk en vermoeiend maar tegelijkertijd toch o zo magisch.

Mijn eerste festivalervaring is nu dus officieel een feit en als het kon zou ik zo weer richting Werchter trekken. Dit is dan ook de reden waarom mij berichtje Werchter Boutique 2017 heet. Ik zou volgend jaar namelijk graag een berichtje genaamd Werchter Boutique 2018 kunnen schrijven.


Reacties